Oude tijden herleefden voor mij afgelopen vrijdag in Paradiso. Na 1 jaar overtuigd fan te zijn geweest, plakboeken vol te hebben en alle posters die er maar waren aan mijn muur te hebben, kon ik ze na 14 jaar eindelijk live gaan bewonderen. Stiekem verwachtte ik er niet meer van dan een avondje jeugdsentiment.
Dagen van tevoren was het concert nog steeds niet uitverkocht dus daarom kwamen we op ons gemak rond een uur of kwart over 8 aan. In plaats van de uitgestorven zaal die ik verwachtte, stond het er al bomvol en ik had mijn jas nog niet opgehangen of er kwam een enorm gegil uit de zaal vandaan. Snel ons maar naar de zaal gehaast alwaar de bakvissen in katzwijm vielen na de eerste gespeelde noten. We wurmden ons door het uitgelate publiek naar een plekje dicht bij het podium, want ondanks dat de posters, plakboeken en cd’s inmiddels ergens op zolder liggen te verstoffen, wilde ik ze toch wel van dichtbij bewonderen.
En het was leuk. Niet zomaar, gewoon jeugdsentiment leuk, maar echt leuk! Ik kende maar vier nummers en bleek toch minder fan te zijn geweest dan de rest van de zaal, maar ondanks dat heb ik echt genoten. De muziek was leuk, Hanson deed het leuk en de hele zaal ging mee. De dagen erna heb ik nog heerlijk nagenoten. De posters en plakboeken liggen nog steeds ergens op zolder, maar die cd’s heb ik toch maar weer eens afgestoft en de nieuwe cd staat op mijn verlanglijstje voor Sinterklaas. De bakvis in mij is weer wakker geworden.
“Mmm bop”…..
