‘Als je gezond bent heb je honderd wensen, als je ziek bent heb je er maar een.’ Afgelopen week realiseerde ik mij de waarheid van deze wijsheid weer. Mijn ogen traanden, mijn neus kriebelde en ik voelde me zwak – zwakkerdiezwak. Een verkoudheid te pakken! Lamlendig sleep je jezelf naar kantoor, verruil je je lipstick voor zakdoeken en haal je de truien weer van zolder.
Gezond zijn en je goed voelen is voor velen van ons (GELUKKIG!) de standaard toestand. Na een fikse griep of een gebroken rib zijn we binnen mum van tijd weer gewend aan de goede gezondheid en staan we er eigenlijk maar weinig bij stil. Tot het volgende griepje of katertje weer om de hoek komt kijken. Ook ik ben hieraan schuldig. Na een vervelende periode van écht ziek zijn, met ziekenhuisbezoekjes en testjes voelde ik mij bijna weer de oude. Tot mijn stem twee octaven lager klonk en ieder stofje dat mijn neus bereikte een niesaanval tot gevolg had.
Waarom heeft die periode mij niet op zo’n manier aangegrepen dat ik elke dag even een bedankje het heelal in schiet? Het klinkt allemaal erg sexy, afspraken met dokters in het ziekenhuis. Maar het is geen aflevering van Grey’s anatomy. Dokters lopen op Crocs en lijken in de verste verte niet op McSteamy. Gave techniek hoor zo’n MRI, maar na 45 minuten stilliggen in zo’n herriebuis ben je blij als je weer je eigen rotherrie kunt luisteren op je iPod. En nee, als de dokters refereren naar een aflevering van House ben je niet bijzonder. Dan ben je de lul.
Gezond zijn dus. Wat heerlijk! Wakker worden na een modale nachtrust en met een gezond been uit bed stappen. Laten we afspreken dat we morgen allemaal tijdens het uitrekken onze blik richten naar boven, een grote glimlach toveren op onze ochtendsnoeten en een ode brengen aan onze gezondheid. Gezond zijn rocks, YEAH! Mijn ode klinkt alleen even twee octaven lager dan normaal.
Ik zal je eraan helpen herinneren. Ik schreef gister trouwens ‘een ode aan’. Offline. Ik deel ‘m rap met je!